...امام(ره)، امتي به مراتب بالاتر از امت رسول الله(ص) داشتند، به گونه اي كه با يك اشارت امام(ره) جبهه ها پر مي شد، يادمان نرفته كه شب قبولي قطعنامه كمتر خانه اي را مي شد يافت كه از آن صداي ناله و شيون شنيده نشود، مردم در آن دوران، فرزندان خويش را بي محابا راهي جبهه مي نمودند تا فدايي آرمان هاي مقدس پير فرزانه و خلاصه تاريخ اسلام گردند. اغلب مردم به اندازه بضاعت در اين حماسه آفريني شركت داشتند، البته اينكه استكبار نيز از جنگ فرسايشي بهره برداري مي كرد، فرصت طلبان داخلي سهم خويش مي بردند و با آتشي بس متضرر مي شدند مقال جداگانه اي مي طلبد. اما گريه اهالي مقاومت و استقامت بر ادامه خونريزي نبود، اينان دلتنگ روزهايي بودند كه سال ها حسرتش را كشيده بودند. سردار سال هاي رنج و استقامت (شهيد حميد باكري) خوب مي دانست كه بعد از جنگ چه بر سر رزمندگان خواهد آمد، عده اي با ديدن اوضاع بعد از جنگ دق مي كنند، دسته اي از گذشته درخشان خويش پشيمان مي شوند و گروهي هم در ماديات دنيوي غرق مي گردند.